Elke keer als ik naar een congres ga, stel ik een eenvoudig doel: één of twee zinvolle gesprekken voeren met andere aanwezigen, ongeacht of ze ook uit de academische wereld komen of eerder uit de privésector. Dat maakt een congres succesvol voor mij. Het is advies dat mijn promotor, Sarah Lebeer, me gaf en ik kan je vertellen dat ik dat doel echt overtrof op de ISAPP-bijeenkomst van 2024 in Cork, Ierland. Benieuwd naar mijn ervaringen? Lees snel verder 🙂
Vlak na aankomst in Ierland startte het organisatiecomité met een rondleiding door een brouwerij. Ja, je leest het goed – wetenschap en bier. Dat is als een droom die uitkomt voor de meeste microbiologen. We leerden alles over het brouwproces en kregen het eindresultaat te proeven. Ik vernam dat de brouwsels heerlijk waren, in tegenstelling tot mijn niet-populaire Belgische mening die ervan uitging dat bier naar zeep smaakt 😉 Na een lange reisdag ging ik op tijd slapen om de nodige rust te nemen voordat ik de volgende dag de wetenschap in zou duiken.
Al snel was de volgende ochtend daar en ging de eerste welkomsessie van start. En no surprise, ik voel me net zo socially awkward als anders. Ik strompel door mijn één minuut-durende “Wie ben ik?” introductie en besluit dat die grootse sociale plannen die ik in gedachten had, maar moeten wachten tot “later”. Ik wist nog niet wanneer die “later” zou zijn, maar op dat moment klonk het als een goed idee. Verder verliepen de wetenschappelijke sessies wel fantastisch. Ze waren bedoeld voor open discussies en tot mijn verbazing had ik het gevoel dat ik er echt bij hoorde.
Enkele opvallende momenten voor mij waren de ‘Innovation Workshop: Outside The Gut’ en lezingen van Glenn Gibson en Shalome Basset, die advies van onschatbare waarde deelden voor beginnende wetenschappers. Later op de avond woonden we de welkomstreceptie bij met een toespraak van Paul Ross in University College Cork, waarmee de officiële “open conferentie” van start ging. Mijn collega’s en ik hadden het echt naar onze zin. Hoewel het vooral bleef bij kletsen met elkaar, hebben we ook een aantal nieuwe gezichten ontmoet en dat allemaal dankzij de netwerkmagie van mijn promotor Sarah Lebeer en collega Sarah Ahannach. Aan het eind van de avond had ik zelfs al een paar nieuwe connecties gemaakt. Missie geslaagd op dag 2? Ik zou zeggen van wel!
De derde dag bracht nog meer spannende wetenschap. Ik genoot vooral van de lezing van Douwe Van Sinderen over de overdracht van bifidobacteriën van moeder naar dochter. Deze lezing sloot mooi aan bij mijn eigen onderzoekinteresses. De unieke sessie over ‘Probiotica voor premature kinderen’ was ook memorabel. Het bracht experten uit verschillende velden samen (denk maar aan kinderartsen, wetenschappers, leden van de industrie en zelfs juridische autoriteiten) voor een open discussie over het onderwerp. Wat het nog indrukwekkender maakte, was de aanwezigheid van een moeder die haar persoonlijke ervaringen deelde en zo een emotionele laag aan het gesprek toevoegde. De middag was gevuld met interessante lezingen, waaronder een opvallende presentatie van Boushra Dalile over vezelrijke diëten, korte-keten vetzuren en de link tussen de hersenen en het darmmicrobioom.
Intussen zijn we aanbeland bij de avond van de derde dag: de Gala-avond. Waar moet ik zelfs beginnen? Stel je het als volgt voor: een verlaten gevangenis. Ik weet dat het klinkt als het begin van een slechte horrorfilm, maar geloof me, de locatie was prachtig. Het eten was top, de drankjes waren luxueus (hello, gin tonics ;-)) en er was live muziek, waaronder een verrassingsoptreden van Ierse dansers. Sommigen van ons deden zelfs mee en dansten de hele nacht door. Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze een Ierse dans hebben uitgevoerd met grote en belangrijke experten in het microbioomveld? Missie geslaagd op dag 3, dat was duidelijk!
We zijn aanbeland op de ochtend van de vierde dag, enkele uren voor ‘Le moment suprême’ – mijn eigen presentatie! Ik voelde me verrassend zelfverzekerd. Uiteraard was ik nog steeds een beetje nerveus (wie zou dat niet zijn met al die aanwezige experten?), maar ik was niet in paniek. Het feit dat mijn promotor Sarah er was als gespreksleider, voelde als een vangnet. Als ik een black-out had of een vraag kreeg die ik niet kon beantwoorden, wist ik dat ze me zou steunen. En toen was mijn moment daar. Ik hoor Sarah zeggen: “De volgende spreker is iemand van mijn eigen team…”. Ja! Ik ben aan de beurt. Lachen. Lopen. Niet vallen. Nog meer lachen. En dan – boem – wordt de titel van mijn lezing geprojecteerd:
“A Multifaceted Exploration of Lactobacillaceae-Derived Vitamin B2 in the Vagina – Vitamins for Vaginal Victory”
Ja, dat lees je goed. Cool, toch? Toen maakte ik een grapje (voor de fans van Ierse humor) over het kussen van de beroemde Blarney Stone van Ierland. Ik hoorde gelach. IJs gebroken. Oef.
Als ik even terugblik op de hele conferentie, besluit ik dat de sfeer echt uniek was. Het gaat niet alleen over het presenteren van baanbrekend onderzoek of obsessief bezig zijn met de nieuwste experimenten (hoewel, die dingen ook geweldig zijn eerlijk gezegd). Het gaat echt om het creëren van een omgeving waar oprechte gesprekken kunnen plaatsvinden met collega-wetenschappers en hoofdonderzoekers – en waar je af en toe om jezelf kan lachen. Ik kan niet wachten tot het volgende ISAPP-congres, al was het maar voor de netwerkmogelijkheden, en dat vindt nu plaats! Stay tuned 🙂
